یادداشت هایی برای دخترم

سلام نینی عزیز و نازنین من! من و تو امروز به هفته ی پانزده پا گذاشتیم.من بعد از سه ماه برگشتم به خونه ی خودمون.خونه ی نامرتب و واقعا کثیف.منی که کوچکترین نامرتبی و کار زمین مونده را توی خونه ام تاب نمیآوردم الان سه ماهه که دست به سیاه و سفید خونه نزدم. سه ماه مامان جون ازم پرستاری کرد, سه ماهه خیلی سخت.سختی که نمیتونم برات توصیفش کنم , یه جسم ناتوان و رنجور و داغون و یه روح داغون تر.نمیخوام سختی هایی که کشیدیم را برات شرح بدم ,بهترین توصیف از اون روزا همون توصیفی که خدا توی قرآن فرموده:وهن علی وهن ,رنج روی رنج , سختی روی سختی. اینم بگم برات که باباییت چقدر این مدت اذیت شد و هیچوقت گله ای نکرد.من فقط منتظر تو بودم و ابراهیم منتظر هردوی ...